Jenny Verplancke

Hoewel Jenny verder gaat in haar eigen kenmerkende stijl is er een doorgaande evolutie. De versobering in kleur stopte ergens onderweg om plaats te maken voor meer kleur gebruik. Kleine accenten weliswaar, maar toch. Jenny heeft geen moeite om kleur op het doek te brengen, wel om het te laten staan. Maar af en toe, als uitbundige eruptie van een tijd ingehouden emotie, komt kleur in de bruin, grijze massa tevoorschijn. Als bevrijdend lachsalvo midden een ernstige toespraak.

Even verassend komt figuratie soms om de hoek kijken. Mensenfiguren, tafels en stoelen, bekers en schalen. Nog steeds beïnvloed door de Afrikaanse vormen en verhalen, en het werken met getraumatiseerde kinderen via Art for All.

Waar komen ze vandaan? Nooit vooraf gepland, ontstaan ze spontaan uit het spel met verf en materie. Pas achteraf blijken ze nog veel meer in zich te dragen, zoals elk leven meer draagt dan de opeenvolging van gebeurtenissen en emoties.

De tafel, plaats waar meer dan alleen eten en drinken worden gedeeld. De plaats waar geschenken worden ingepakt en uitgepakt. Maar naar Aziatische en Afrikaanse gewoonte, ook de plaats waar die presentjes netjes verpakt blijven, tot de gever weer vertrokken is. Wij mogen in afwezigheid van de kunstenares zelf de pakjes openen en ons eigen geschenk verzinnen. Plaats ook, waar wordt gelachen en waar tranen vloeien, veilige plaats voor een gesprek en stilte.

Wellicht moet juist daar de versobering gezocht worden. Minder details op één en hetzelfde doek, maar meer uitgediepte gedachten en emoties.

Tafels die in allerlei vormen verschijnen en aan iedereen de ruimte willen geven die hij of zij op dat moment nodig heeft. Uitschuiftafel, bijzet tafel, met of zonder lades om je persoonlijke spullen in op te bergen. De dingen die nog niet ter tafel kunnen komen, wachten rustig hun tijd af en zijn door hun afwezigheid zo prominent aanwezig. Soms ook stoelen die uitnodigen om te zitten en tijd te nemen. Geen haast aan tafel. Geen haast in de omgang met elkaar, bewust de tijd afremmen en ruimte maken om te genieten.

Genieten van dit leven en van God die ons het leven geeft. In dankbare erkentelijkheid dat alles wat we hebben of zijn, ook maar gekregen is.

Met eenvoudiger vormentaal boeiend blijven schilderen en creëren. Verrijkt door versobering.

Met het werk dat Jenny ons in dit boek laat zien, zet zij weer een stap, weliswaar in de lijn der verwachting, maar op weg naar het onbekende.

Een nieuwe uitdaging

 Wim Engels

Kunstwerken Jenny Verplancke